U2 zet de toon in Cannes!

Bono: Stories of Surrender. De titel van de documentaire die in première ging op het festival van Cannes is perfect gekozen. Het gaat namelijk om een immersieve duik in het hart van U2 en zijn charismatische frontman. Bono: Stories of Surrender krijgt lof voor zijn intieme aanpak en innovatieve vertelstijl, en zowel film- als muziekliefhebbers genieten met volle teugen. Soms doet hij denken aan de visuele grandeur van albums als Rattle and Hum, maar dan aangevuld met de diepte, bezinning en emotie van grote filmische muziekdocumentaires als Searching for Sugar Man

De interviews die frontman Bono (foto © JP.Malherbe/N.L.P.) op de Croisette gaf, zetten die indruk enkel meer in de verf. Neem bijvoorbeeld zijn verhaal over hoe U2 destijds ontstaan is en wat de uitdagingen zijn als je als groep zo lang wilt overleven. Het deed onvermijdelijk denken aan de kameraadschap en de spanningen die uitgespit worden in iconische (en ironische) muziekfilms als This is Spinal Tap, al is de toon in het geval van Bono: Stories of Surrender een flink pak ernstiger en persoonlijker. Als hij het heeft over de evolutie van het geluid van U2 en hun voortdurende sociale en politieke engagement, denk je meteen aan de protestsfeer en artistieke ambitie die al aanwezig waren in vroege songs als Sunday Bloody Sunday of New Year’s Day.

Van zijn kant neemt gitarist The Edge in de film de meer technische interviews voor zijn rekening. Hij vertelt meer over de complexiteit die het geluid van U2 altijd heeft gekenmerkt. Denk maar aan de onvergetelijke riffs van Where the Streets Have No Name of de experimentele aanpak van een album als Zooropa. Zijn uitleg heeft soms raakvlakken met de nauwgezette manier waarop regisseurs nieuwe filmtalen verkennen, zoals de innovatieve benadering van sound design in Blade Runner 2049.

Bassist Adam Clayton en drummer Larry Mullen Jr ontbreken uiteraard ook niet op het appel. Hun verhalen voeren de kijker terug naar de begindagen van U2 in Dublin en roepen de rauwe energie en power van songs als I Will Follow of Out of Control op. Het is ontroerend om hen herinneringen te horen ophalen over hoe ze de band in het leven hebben geroepen en hun eerste concerten speelden in bescheiden zaaltjes met een klein publiek. Of hoe rocksterren van wereldformaat altijd ook ooit jonge muzikanten waren die hun weg zochten, zoals de hoofdfiguren in films als Sing Street.

Last but not least gaan de bandleden met elkaar in gesprek, wat leidt tot verschillende hoogtepunten in de documentaire. Ze geven een uitstekend idee van de unieke dynamiek die hen verenigt, een mix van broederlijke medeplichtigheid en creatieve meningsverschillen. De gesprekken herinneren soms aan de complexe evoluties van iconische muziekgroepen die vereeuwigd zijn in documentaires als The Last Waltz, (van Scorsese, over The Band). Je voelt zowel de magie als de wrijvingen die inherent zijn aan een langdurige artistieke samenwerking.

Tijdens zijn interviews in Cannes, naast de presentatie van Bono: Stories of Surrender, sprak Bono ook over de impact van kunst als katalysator voor verandering. Dat thema staat ook centraal in songs als Pride (In the Name of Love) en One. Hij hoopt nu dat de documentaire de kijker kan motiveren om na te denken over hedendaagse kwesties. Die hoop sluit dan weer aan bij de kracht van geëngageerde cinema, aangrijpende films zoals Hotel Rwanda.

Bono: Stories of Surrender is dan ook veel meer dan enkel een intiem portret van een legendarische muziekgroep. De film weeft ook subtiele banden met de filmgeschiedenis. Wat de blijvende culturele impact van U2 en de relevantie van deze verse blik op hun loopbaan onderstreept.

Als alles goed gaat, mogen we de film nog dit jaar in de zalen verwachten… (rn / fv)