welovecinema Alle informatie over cinema in België
Met The Silent Treatment schetst regisseur en scenarist Caroline Strubbe opnieuw een intiem, sfeervol psychologisch drama over menselijke verbindingen, schuld, vergeving en hoe de kracht van verbeelding ons kan helpen trauma’s te verwerken. Deze film vormt tevens het sluitstuk van Strubbes veelgeprezen Lost Persons-trilogie (Lost Persons Area, 2009; I’m the Same, I’m an Other, 2013) maar kan ook perfect los worden bekeken. De dag na de première ging We Love Cinema met Caroline Strubbe in gesprek.
WLC: Gisteren ging je derde film The Silent Treatment in première in Gent. Hoe heb je dat beleeft?
Caroline Strubbe: Dat was een bijzonder moment. Het hele proces van die drie films beslaat ongeveer vijftien jaar — zelfs bijna twintig, als je de voorbereidingen meetelt. Gisteren ging het sluitstuk in première. Dat was spannend en ook heftig, want het is een intense, emotionele film. De reacties waren daarom ook heel persoonlijk. Mensen hadden na de film even tijd nodig om tot zichzelf te komen. Dat betekent voor mij als maker dat je mensen hebt geraakt — en dat doet deugd. De film had duidelijk een persoonlijke impact, of die nu positief of negatief was. Mensen hebben iets meegenomen, en dat is uiteindelijk waarom we films maken.
WLC: Voor wie de film nog niet kent — waarover gaat The Silent Treatment precies?
Caroline Strubbe: The Silent Treatment gaat over een jonge vrouw van achttien die naar Boedapest reist op zoek naar een man die ze uit haar verleden kent. Het is een familievriend van haar ouders, en gaandeweg ontdekken we wat hun relatie precies is geweest. Voor de man en het meisje betekent die relatie duidelijk iets anders. Het verhaal speelt zich af in Boedapest en draait rond die twee perspectieven.
WLC: Voor mensen die de eerdere films van je Lost Persons-trilogie nog niet hebben gezien — is dit een vervolgverhaal? Moeten ze de eerdere films gezien hebben?
Caroline Strubbe: De drie films kunnen ze elk op zich bekijken. Ze zijn zelfstandig, maar de volgorde waarin je ze ziet, beïnvloedt je perspectief. Ik zou zelfs aanraden om de derde film eerst te zien, en daarna pas terug te keren naar de andere twee. Naargelang de volgorde waarin je kijkt, verandert je oordeel over de personages. Dat was ook de oefening die ik wilde maken: hoe beoordelen we mensen als we hun verleden niet kennen? We denken al te vaak in stereotypen, maar zodra we iemands achtergrond kennen, worden we veel milder. Dat wilde ik onderzoeken met deze drie films. Je kunt ze ook allemaal na elkaar bekijken — dan krijg je een groot verhaal over vijftien jaar, over een meisje dat we volgen vanaf haar zevende, met haar dwangstoornissen en haar groei naar zelfstandigheid.
WLC: Ik las in een interview dat jij regisseur bent geworden om net dit verhaal te kunnen vertellen, dat het heel persoonlijk is. En dat sommige mensen na de tweede film hoopten in het derde deel antwoorden te krijgen op zaken die eerder enkel werden gesuggereerd. Denk je dat je die verwachtingen hebt ingelost?
Caroline Strubbe: Ik denk het wel. Na de première kwamen veel mensen me bedanken en zeiden ze dat het einde bevredigend aanvoelde — dat het hen niet met vragen achterliet. Er blijven natuurlijk altijd dingen open, maar niet op een frustrerende manier. Het is een poëtisch, gesloten einde dat aanvoelt als een afronding.
WLC: Je zei ook dat je na dit drieluik niet zeker wist of je nog films zou willen maken. Hoe voel je je daar nu bij?
Caroline Strubbe: (lacht) Het begint alweer te borrelen, ja. Ik kan nog niet zeggen dat er meteen een nieuw project aankomt — we hebben deze film pas drie weken geleden afgemixt, en we gaan er nog mee reizen. Dus ik geef mezelf wat tijd. Maar ik voel dat ik zoekende ben, dat er iets nieuws wil ontstaan. Dus ja, ik denk dat ik uiteindelijk gewoon regisseur zal blijven.
WLC: Daar zijn we blij om. Dank je wel.
