We Love Cinema Toute l’information du cinéma en Belgique
Het was meer dan hoog tijd. In zijn lange geschiedenis heeft het festival van Cannes nooit één film van Ghibli een plaats gegeven in de officiële competitie. Maar nu heeft de legendarische Japanse animatiestudio, opgericht door (onder meer) Hayao Miyazaki in 1985, een ere-Gouden Palm gekregen. De intussen 83-jarige cineast kon er niet bij zijn, en dus mocht zijn zoon Gôro Miyazaki (op de foto van ©JP.Malherbe/N.L.P. is hij de man met de bril), zelf ook regisseur van drie Ghibli-films waaronder Tales from Earthsea, naar de Croisette reizen.
Hayao Miyazaki (die je kent van parels als My Neighbor Totoro, Porco Rosso en Spirited Away) was er dus niet bij. Maar zoon Gôro vergastte de festivalbezoekers wel met vier kortfilms die zijn vader ooit heeft gemaakt: Mei and the Baby Cat Bus, House Hunting, Mr. Dough and the Egg Princess en Boro the Caterpillar. Drie daarvan waren zelfs nooit eerder te zien in Europa.
Het is algemeen geweten dat Miyazaki Sr. de media liever schuwt. Veel interviews heeft hij in zijn leven niet gegeven, en al zeker niet in het Westen. Al legde hij tien jaar geleden wel uit aan de Franse krant ‘Libération’ hoe hij ooit in de filmwereld is beland: «Eigenlijk heb ik maar een beperkte filmopleiding genoten. Om heel eerlijk te zijn, kan ik me zelden herinneren welke regisseurs wat hebben gemaakt, zelfs van films die ik bewonder. Of wie er allemaal aan heeft meegewerkt. Ik kan me wel heel goed bepaalde scènes voor de geest halen, maar zelden namen en titels. Al zijn er natuurlijk uitzonderingen. Als ik de naam Kurosawa groot geschreven zie, dan onthou ik dat. Maar over het algemeen blijven enkel de beelden me bij. Toen ik The Wind Rises maakte, werd ik bijvoorbeeld overspoeld door scènes uit zwart-witfilms van vroeger. Ik dacht terug aan de films van Yasujirô Ozu en Mikio Naruse, die altijd tot mijn favorieten hebben behoord. Zij toonden de zeer barre omstandigheden waarin de Japanse samenleving voor de oorlog leefde.»
«Ook Tomu Uchida heeft een diepe indruk op me nagelaten, al is hij een minder bekende cineast», gaat Miyazaki verder. «Maar zelfs bij de films die ik het meest in het hart draag, kan ik nooit goed uit elkaar houden wie wat heeft gemaakt. Ik heb mezelf ook niet een regisseur of cineast gevonden. Er bestaan duizenden en duizenden animatiefilms in Japan. De films die we met Ghibli maken, zijn maar een druppel in een grote oceaan. Ik weet niet wat anderen van me denken of hoe ze me zien.»
«Maar blijf me zeker vragen stellen over hoe we films maken», merkt hij op. «Dat zijn vragen die ik zelf ook meteen stel aan mijn team. Ik leg ze problemen voor, en dan proberen we allemaal samen een oplossing te bedenken. Soms vraag ik mijn medewerkers zelfs om als het ware technisch te ‘liegen’ en effecten te maken die pure cinema zijn. Ik weet niet hoe dingen gedaan worden in normale live-actionfilms, maar wij beslissen altijd alles samen. We nemen alle beslissingen op voorhand, voorzien alles en stellen een nauwgezette planning op.»
De bekroning van het oeuvre van Ghibli in Cannes is trouwens een ideale gelegenheid om je nog eens onder te dompelen in de magische wereld van de Japanse studio. Dit zijn alvast vijf van hun belangrijkste producties. Ter info: de vermelde jaartallen zijn de releasedata in Japan. Soms kwamen de films pas jaren later bij ons terecht.
My Neighbor Totoro (1988)
Grave of the Fireflies (1988)
Princess Mononoke (1997)
Spirited Away (2001)
The Boy and the Heron (2023)
