welovecinema Alle informatie over cinema in België
De 52ste editie van Film Fest Gent sloot zondagavond af na twaalf dagen vol premières, ontmoetingen en concerten. In een wereld die steeds meer verdeeld raakt, maakte het festival een opvallend statement: het koos bewust voor films die tederheid, verbinding en verzet centraal stellen. Het werd een editie waarin zorgzaamheid en menselijke betrokkenheid de toon bepaalden – zowel op het scherm als daarbuiten.
Een ode aan liefde en menselijkheid
De toon werd gezet met Julian, het veelbesproken debuut van Cato Kusters. De film vertelt het verhaal van twee vrouwen die besluiten te trouwen in elk land waar dat wettelijk mag – een “ode aan liefde als daad van verzet in een tijd waarin LGBTQIA+-rechten wereldwijd onder druk staan”, aldus programmadirecteur Wim De Witte. Kusters, met haar 26 jaar de jongste regisseur ooit die het festival mocht openen, werd ook bekroond met de Jo Röpcke Award. “Het vertrekt vanuit liefde; het activisme dat daaruit voortkomt is evident,” verklaarde ze bij de première. Die woorden bleven het hele festival nazinderen.
Ook de slotfilm Urchin van Harris Dickinson sloot aan bij dat engagement. In zijn sociaal-realistische debuut schetst Dickinson een indringend portret van een jonge dakloze man in Londen en confronteert hij de Britse samenleving met haar eigen onverschilligheid.
Films die oproepen tot empathie
De Grand Prix ging naar The Voice of Hind Rajab van Kaouther Ben Hania, een film die de laatste momenten van een zesjarig Palestijns meisje reconstrueert. De film is een compromisloze aanklacht tegen systemisch falen en roept op tot empathie én actie. Ook andere laureaten zetten maatschappelijke thema’s centraal: Barrio Triste van Stillz (winnaar van de Georges Delerue Award) dompelt de kijker onder in het straatleven van Medellín, terwijl O Rio de Janeiro continua lindo van Felipe Casanova een poëtische aanklacht vormt tegen raciale ongelijkheid.
Verbinding op en naast het scherm
Het festival toonde ook engagement buiten de filmzalen. Film Fest Gent ondertekende de verklaring Film Workers for Palestine en reikte tijdens de WSA Film Music Days de Industry Award uit aan het Composers Diversity Collective. Oprichter Michael Abels prees het festival “voor de moed om diversiteit te vieren in een tijd waarin sommigen beweren dat diversiteit onpatriottisch of demonisch is.”
Met 120 langspeelfilms, 36 kortfilms, twee tv-series en twee VR-projecten was de programmatie rijk en gevarieerd. Opvallend veel filmmakers kozen voor intieme, persoonlijke verhalen, zoals Blue Heron van Sophy Romvari, winnaar van de Explore Award, en films als The Love That Remains, Omaha en Dreams (Sex Love). Film Fest Gent introduceerde de tag ‘Family First?’, waarmee het aandacht vroeg voor films die vertragen, luisteren en ruimte maken voor kwetsbaarheid.
Een festival dat leeft
Het publiek liet zich niet onberoerd: met meer dan 100.000 bezoeken bevestigde Film Fest Gent zijn status als een van Europa’s toonaangevende filmfestivals. De stijgende verkoop van 5- en 10-rittenkaarten toont dat bezoekers steeds vaker terugkeren. Ook bij uitverkochte voorstellingen — van Roofman tot Julian, Urchin en The Voice of Hind Rajab — was de betrokkenheid voelbaar.
Muziek als verbindende kracht
Tijdens de tweede festivalweek vierde het festival de 25ste editie van de World Soundtrack Awards. Internationale gasten als Debbie Wiseman, A.R. Rahman, Martin Phipps en Emilie Levienaise-Farrouch maakten van de WSA een feestelijke ode aan de kracht van filmmuziek. Ook VIDEODROOM, de samenwerking met VIERNULVIER, kende een recordeditie met dubbel zoveel bezoekers als vorig jaar.
Blik op de toekomst
Algemeen directeur Marijke Vandebuerie blikte tevreden terug:
“Het is een krachttoer om zo’n groot aanbod te presenteren in zo’n korte periode, maar alleen een festival kan in beweging zetten wat we de afgelopen twee weken bereikt hebben. De 52ste editie was andermaal een mooie stap in het groeiend belang van Film Fest Gent.”
Film Fest Gent bewees opnieuw dat cinema een plek van ontmoeting kan zijn — waar verhalen, muziek en mensen elkaar vinden in tederheid, verbinding en verzet.
