We Love Cinema Toute l’information du cinéma en Belgique
Quand Vient l’Automne heet de film — een toepasselijke titel voor de tijd van het jaar — en hij schippert tussen drama en thriller. Vanaf 9 oktober in de bioscoop!
Quand vient l’automne wordt een film die de kijker voortdurend op het verkeerde been zet. Dat is althans wat de eerste trailer lijkt aan te duiden. We volgen Michèle (gespeeld door Hélène Vincent), een vrouw die in peis en vree met pensioen is. Ze woont in een klein dorpje in Bourgondië, niet ver van haar beste vriendin Marie-Claude (rol van Josiane Balasko). Op Allerheiligen krijgt ze bezoek van haar dochter Valérie (Ludivine Sagnier), die kleinzoon Lucas komt droppen voor een weekje vakantie. Gezellig, denk je dan, maar niets loopt volgens plan…
De Franse regisseur/ scenarist François Ozon wil nooit veel verklappen over nieuwe projecten, en Quand vient l’automne is geen uitzondering. Maar hij wil er toch het volgende over kwijt: «Het idee van vriendschap en zusterschap zat al in mijn vorige film, Mon crime. Daar ging het over twee jonge vrouwen die elkaar helpen, hier hebben we het over twee dames die veel ouder zijn, die dezelfde job hebben uitgeoefend en een verleden delen. Ik had zin om het plezier in beeld te brengen dat ze samen hebben in hun dagelijkse leven.»
«Michèle en Marie-Claude zijn als twee zussen», gaat Ozon verder. «Marie-Claude heeft wel meer afgezien dan Michèle, omdat ze niet dezelfde kracht in zich heeft. Ze heeft ook meer morele scrupules dan Michèle. Marie-Claude weet niet hoe ze met de werkelijkheid moet omgaan. Ze kan zich niet afschermen, ze lijdt er fysiek onder, en finaal wordt ze er ook echt ziek van. Ze voelt zich verantwoordelijk voor haar zoon, die in de gevangenis heeft gezet. Ze voelt zich schuldig en vraagt zich af welke fouten ze gemaakt heeft als moeder. Michèle probeert haar te troosten en heeft veel minder problemen met de obstakels die ze op haar weg vindt. “We hebben gedaan wat we konden!”, zegt ze.»
«Ik wou het contrast tonen tussen jeugd en ouderdom», legt Ozon nog uit. «De hand van de kleinzoon in die van zijn grootmoeder. De banden tussen grootouders en kleinkinderen, die zeer lichamelijk kunnen zijn. Michèle heeft ongetwijfeld een heel woelig leven achter de rug, maar nu wil ze genieten, van de natuur, haar pensioen en haar kleinzoon. Je voelt dat ze een rust in zich heeft. Ze zit goed in haar vel, heeft bepaalde rituelen, omarmt haar leven zonder partner. Tot het moment dat haar de mogelijkheid ontnomen wordt om haar kleinzoon te zien. Plots begint alles te wegen. Het lukt haar niet meer om ’s morgens op te staan, ze blijft de hele dag in haar bed liggen, ze zinkt weg in een depressie. Michèle is een liefdevolle vrouw, maar ze heeft bepaalde zaken niet meegegeven aan haar dochter, en ze wil dat gebrek dolgraag goedmaken via haar relatie met haar kleinzoon. De dingen gaan vaak ook gemakkelijker als je een generatie overslaat.»
Ozon is ook vol lof over de acteurs die hij voor de camera heeft gehaald. «Hélène Vincent, die Michèle speelt, is een geweldige actrice», zegt hij. «Ze is in staat om tegelijk een hardheid als een grote tederheid te tonen. Haar schoonheid is alledaags, fascinerend om te zien. Ze heeft zich volledig ondergedompeld in haar personage. In de rol van Marie-Claude slaagt Josiane Balasko er dan weer in om het schuldgevoel te belichamen dat de meer bescheiden levensstijl van dat personage ondermijnt. Gewoon door haar manier van stappen, haar lichaamshouding en haar gezicht. Ze straalt een enorme menselijkheid uit…»
«En dan is er nog Ludivine Sagnier», rondt Ozon zijn trio hoofdactrices af. «Het is intussen al meer dan 20 jaar geleden dat ik nog met haar had gewerkt, van de film Swimming Pool. Ik vond het ontroerend en een groot plezier om weer met haar op de set te staan. Ik vind haar heel sterk als fragiele en agressieve vrouw van een jaar of 40, die haar lijden draagt als een last op de schouders.»
Wat de algemene thematiek van Quand vient l’automne betreft, besluit Ozon met de volgende woorden: «Als mens leef je met je geesten en demonen, vooral als je wat ouder wordt. Omdat de film vertrekt vanuit het standpunt van Michèle leek het me belangrijk om de angst om seniel te worden fysiek weer te geven, en om het schuldgevoel dat haar treft letterlijk te laten zien via de spookachtige aanwezigheid van haar dochter. Ik wou een vreemde sfeer creëren die een beetje angstaanjagend is, een soort psychologische spanning. Welke impact zal die geest hebben op Michèle? Wat zal ze doen of zeggen?»
Quand vient l’automne speelt vanaf 9 oktober bij ons in de zalen!
