welovecinema Alle informatie over cinema in België
De Amerikaanse actrice Jodie Foster mag zich al lang een icoon van de filmkunst noemen. Gisteren trok ze veel aandacht in Cannes, waar ze haar nieuwe film Vie Privée kwam voorstellen, samen met de Franse regisseur Rebecca Zlotowski. Het enthousiaste gejuich en applaus waarop het publiek haar onthaalde, bewijst hoezeer ze op handen gedragen wordt, in de filmwereld en op het festival.
De band tussen Jodie Foster (foto © JP.Malherbe/N.L.P.) en het festival van Cannes duurt al bijna een halve eeuw. Ze was amper 13 toen ze er voor de eerste keer op de rode loper verscheen — samen met haar moeder! Dat was in 1976, met Taxi Driver van Martin Scorsese, die dat jaar trouwens met de Gouden Palm naar huis mocht.
Door de jaren heen is haar relatie met Cannes enkel hechter geworden. Ze kwam al zeven keer eerder naar het festival, ook met films die ze zelf had geregisseerd, zoals The Beaver met Mel Gibson in 2011 en Money Monster met George Clooney en Julia Roberts in 2016.
De climax was de ere-Palm die ze in 2021 in ontvangst mocht nemen voor haar hele carrière en haar uitzonderlijke bijdrage aan de wereldcinema. «Ik heb zoveel te dank aan het festival van Cannes», zegt Jodie Foster. «Het heeft mijn leven compleet veranderd. Ik had eerder ook al op filmsets gestaan, maar mijn eerste bezoek aan de Croisette was een keerpunt.»
In haar nieuwe film Vie Privée speelt Foster de rol van Lilian Steiner, een gerenommeerde Amerikaanse psychiater die in Parijs woont en werkt. Ze ziet zichzelf als een gedegen professional, maar er komt een deuk in dat harnas wanneer ze te horen krijgt dat één van haar cliënten (gespeeld door de Belgische actrice Virginie Éfira) uit het leven is gestapt. Lilian raakt er echter van overtuigd dat het in werkelijkheid om moord gaat en begint samen met haar ex-man (rol van Daniel Auteuil) een onderzoek. Maar dat draait niet uit zoals ze had gedacht…
Vie Privée is lang niet de eerste keer dat Jodie Foster zich aan een rol in het Frans waagt, een taal die ze vlot machtig is. In 1977 zat ze bijvoorbeeld al in de romantische komedie Moi, fleur bleue, in 1984 volgde Le sang des autres van Claude Chabrol, en in 2004 stond ze bij Jean-Pierre Jeunet op de set van Un long dimanche de fiançailles. Ze heeft ook duidelijke redenen om nu en dan terug te keren naar de Franse cinema, zegt ze. Ze wou al lang weer een Franse film maken maar wachtte op «goed materiaal» en wou «overroepen» Amerikaans-Franse coproducties vermijden.
Het mag duidelijk zijn: Cannes en Foster liggen elkaar, van haar revelatie als jeugdige actrice in een film die Gouden Palm won tot haar eigen ere-Palm, en nu haar terugkeer met een langspeelfilm in het Frans. En die band duurt nu al een halve eeuw.
Vie Privée komt normaal gezien dit najaar in de Belgische zalen.
