Insidious: wat je moet weten

Op 5 juli krijgen we (in principe) het laatste deel van de huiveringwekkende Insidious-saga in de zalen. Insidious: The Red Door luidt de officiële titel. De kans is groot dat je de draad intussen wat kwijt bent. Om je zo goed mogelijk op de finale voor te bereiden, zetten we alles nog eens op een rijtje.

Hoeveel films telt de reeks intussen, en hoe heetten die precies?

In totaal zullen het 5 films zijn. De eerste Insidious veroverde de zalen in 2011. Daarna volgden Chapter 2 (2013), Chapter 3 (2015) en The Last Key (2018). Op 5 juli mag The Red Door dus de boel afsluiten.

Waarover gaat de serie?

Insidious is een reeks horrorfilms. In de twee eerste delen volgen we een koppel dat constant achtervolgd wordt door demonen uit een verdoemde dimensie, ‘The Further’. Blijkt dat hun zoontje, dat in een mysterieuze coma is beland, die geesten onvrijwillig naar zich toetrekt. En die duivels zijn erop gebrand om het gezin te beroven van wat hen het dierbaarst is: hun leven.

De derde film was een ‘prequel’, waarin we zagen hoe een medium probeerde om hulp te bieden aan de familie van een jong meisje dat ook de doden aantrok.

Het vierde deel (Last Key) was dan weer een direct vervolg op het derde. Dat verhaal vertelde hoe de geestenjager die het gezin van dat jonge meisje een handje wou toesteken als kind zelf ook belaagd werd door een spook. In vaktermen noem je dat dus een ‘origin story’.

De vijfde episode zal zich nu afspelen na het einde van de tweede film en de draad weer oppikken waar het verhaal geëindigd was.

Is het een serie die geld opbrengt?

Dat is het minste wat je kunt zeggen. De eerste vier afleveringen brachten in totaal 542 miljoen dollar in het laatje. Leg daar een productiebudget van naar schatting 27 miljoen naast (voor de vier films samen!), en de rekening is snel gemaakt.

Waarom slaat de serie eigenlijk zo aan?

Dat kunnen we best vragen aan James Wan, de man die de eerste twee Insidious-films geregisseerd heeft (naast onder meer Saw en The Conjuring) en die als producent fungeerde bij de andere drie delen. In een interview vat hij het als volgt samen: «The Exorcist is intussen een halve eeuw oud, en ik denk dat de mensen nog altijd dol zijn op dat genre. Films over geesten en spookhuizen en duiveluitdrijvingen doen het goed omdat het publiek van die verhalen houdt. Waarschijnlijk heeft het te maken met religieuze angsten, omdat we bang zijn voor de hel en de duivel. Het is grappig, we hebben voor de promotie van elke episode van Insidious marktstudies gedaan met testscreenings, en we stelden vast dat films over spoken, demonen en bezetenheid heel goed werken bij een katholiek publiek. Daarnaast wordt Insidious ook vaak vergeleken met Poltergeist. Dat vind ik prima, want Poltergeist is één van mijn favoriete films. Ik denk dat ik ook wel weet waarom mensen die link leggen. Poltergeist is het schoolvoorbeeld van een spookhuisfilm rond een typisch modern gezin dat in een buitenwijk komt wonen. Het was de eerste film waarin die bovennatuurlijke toestanden zich niet afspeelden in een luguber landhuis of kasteel of hotel. Net als in Insidious bevinden we ons in een doodgewoon huis in een doodgewone straat, niet ergens midden in een bos. En je ziet ook de familiale kant van de film, met de grootmoeder en de zoon.»