Het (niet zo) geheime ingrediënt van goeie muziekfilms

Niet alle muzikale biopics of muziekdocumentaires vinden de juiste akkoorden. Integendeel, sommige klinken geweldig vals. Vaak moet je niet eens ver zoeken naar de oorzaak: de muziek. Het lijkt logisch, maar sommige regisseurs konden het niet laten om het zonder de originele songs te proberen. Met pijnlijke gevolgen…

Hoe maak je een film over een bekende artiest als het je niet gelukt is om de muziekrechten vast te krijgen? Uitstekende vraag. Het is een beetje alsof je zou proberen om een bekend recept klaar te maken terwijl je één van de hoofdingrediënten niet in huis hebt. Toch zijn er in de filmgeschiedenis genoeg voorbeelden te vinden van cineasten die het gedaan hebben. Tegen beter weten in.

Neem nu Jimi: All Is by My Side, waarin OutKast-vedette André Benjamin de rol vertolkte van Jimi Hendrix. Nochtans had ‘Experience Hendrix LLC’, het bedrijf dat de rechten van Hendrix’ tijdloze rocksongs beheert, op voorhand zijn standpunt klaar, duidelijk en ondubbelzinnig uit de doeken gedaan: «Geen enkele film mag de originele muziek of de rechten van Jimi Hendrix gebruiken zonder dat de onderneming zeggenschap heeft over de film in zijn geheel.» Om dat verbod te omzeilen, vond regisseur John Ridley er niets beter op dan nummers te gebruiken die Hendrix in de late jaren 1960 gecoverd had, zoals ‘Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band’ van de Beatles. Het resultaat van deze film over Hendrix (de man) zonder Hendrix (de muziek)? Een miskleun, zowel artistiek als bij de critici.

Enkele maanden geleden had regisseur Brett Morgen over dat thema het volgende over te zeggen in het tijdschrift ‘GQ’ toen zijn Bowie-documentaire Moonage Daydream in de zalen kwam: «Ik heb heel nauw samengewerkt met de mensen die de nalatenschap van David Bowie beheren. Ze gaven me hun toestemming om aan Moonage Daydream te beginnen, en ik kreeg toegang tot alle materiaal dat ik wou. Dat was de basisvoorwaarde. Daarna had ik alle vrijheid om te doen waar ik zin in had. En uiteindelijk kreeg ik heel enthousiaste feedback van die managers.» Hij is lang niet de enige die er de voorkeur aan geeft om zo te werken. Brian May, de gitarist van Queen, volgde het productieproces van Bohemian Rhapsody op de voet. En Elton John gaf zijn onvoorwaardelijke zegen aan Rocketman, de film over zijn leven.

Het zal niet anders zijn bij de biopic van Frankie Goes to Hollywood (foto) die onlangs aangekondigd werd. Frontman Holly Johnson, die mee de band oprichtte, staat er helemaal achter. Regisseur wordt Bernard Rose, bekend van de originele Candyman en de Beethoven-biopic Immortal Beloved, en de man die 40 jaar geleden ook al de videoclip voor FGTH’s bekendste hit ‘Relax’ draaide. De film, die dezelfde titel draagt, zal volgens Rose in dezelfde lijn liggen als het concept achter de band zelf: «Frankie Goes to Hollywood combineerde de spirit van de Beatles met de kracht van de Rolling Stones en de woede van de Sex Pistols. Op basis van die explosieve cocktail en met een magistrale en uitgespuwde plaat, ‘Relax’, onder de arm groeiden ze uit van een bende werklozen uit Liverpool tot koningen van de popmuziek. Hun epische opkomst in de spotlights gaf een enorme boost aan de LGBTQ-clubscene, die toen nog strikt underground was. In wezen is dit het ontroerende verhaal van underdogs die een historische overwinning in de wacht slepen. Ik wil de onschuldige en gedurfde wereld van 1984 weer tot leven wekken voor een nieuw en hedendaags publiek.» Met de originele muziek van de groep veilig op de soundtrack, welteverstaan.

‘Relax’ komt waarschijnlijk op 27 november 2024 in de zalen.