We zijn goed bezig.

Mag het even gezegd worden?

 

Michaël R. Roskam en Matthias Schoenaerts herhaalden het keer op keer in de interviews die ze in Amerika gaven : “We hebben hier alleen maar iets te winnen, niets verliezen.”  Ze hebben de voorbije weken veel gewonnen en inderdaad niets verloren.

 

De Oscarshow was dit jaar nog maar eens een redelijk slaapverwekkende bedoening en zou er deugd van gehad hebben, mochten Matthias en Michaël samen met Bart Van Langendonck, Jeanne Dandoy en Jeroen Perceval het podium hebben mogen beklimmen.  Al is het maar omdat Jeroen in al zijn enthousiasme misschien weer the f-word zou hebben uitgespuwd, zoals hij al deed in het interview met het Bullhead-gezelschap dat de red carpet mocht bewandelen.  Een interview van Reuters dat via deredactie.be te bekijken viel.  De link vind je hieronder :

Het Bullhead-gezelschap net voor ze de zaal binnenwandelden

EEN POLITIEK GELADEN OVERWINNING

Het heeft niet mogen zijn en dat is geen ramp.  Er was weinig te doen tegen ‘A Separation’, ook al omdat er wereldwijd een symbolische betekenis zit achter de vele schouderklopjes die de de filmgemeenschap voor de zeer getalenteerde Asghar Farhadi over heeft.  Want in de uitstekende prent van de Iraanse regisseur kan er zonder moeite enige kritiek gelezen worden aan het adres van het regime van Mahmoud Ahmadinejad.  Nu tracht het regime — dat een traditie heeft van het kortwieken en zelfs gevangen nemen van filmmakers — de pluim op zijn hoed te steken en pakt het vooral uit met het nieuws dat het Israëlische ‘Footnote’ is verslagen.  Een film waar de Israëlische premier Benjamin Netanyahu dan weer volledig achter stond.  Best dus dat we ons niet in dat politieke kluwen moeten mengen.

IRAN – BELGIË : 3-0

Het is altijd moeilijk om films tegen elkaar af te wegen.  Daarvoor zijn ze niet gemaakt.  ‘A Separation’ is een prachtig meesterwerk, maar dat is ‘Rundskop’ ook.  De film van Asghar Farhadi was trouwens het hele weekend de boeman voor de Belgische film.  Tijdens de uitreiking  van de Franse Oscars, ‘Les Césars’, ging ‘A Separation’ ook al lopen met de César voor de Beste Buitenlandse Film, terwijl in die categorie ook de Belgische film van de gebroeders Dardenne, ‘Le Gamin Au Vélo’, genomineerd was, en ook tijdens de uitreiking van The Independent Spirit Awards, de Oscars voor de Onafhankelijke Film, kregen de Dardennes opnieuw met Farhadi af te rekenen en ging ‘A Separation’ opnieuw met de prijs aan de haal.

 

 

HET MASTERPLAN VAN HANS VAN NUFFEL

Maar dat is geen reden om plots te gaan somberen.  Wel integendeel.  Het is gewoon niet zo logisch dat we als klein filmlandje de laatste tijd op alle terreinen meespelen voor de prijzen.  En zo is het wel.  De regisseur van ‘Adem’, Hans Van Nuffel, maakt dat met zijn opiniestuk in De Morgen, ‘Het Masterplan van de Vlaamse Cinema’ nog maar eens duidelijk : de recente successen van de Vlaamse film zijn geen toeval.  Er schuilt een plan achter.  En het mag hier even gezegd worden : we zijn goed bezig in het Vlaamse en bij uitbreiding, het Belgische filmlandschap.

Lees hier de bijdrage van Hans Van Nuffel in De Morgen

MOOIE LIEDJES DIE BLIJVEN DUREN

Dat ‘The Brussels Philharmonic’ en ‘The Brussels Jazz Orchestra’ wel een beetje reden had om te feesten — omdat ze samen met Jef Neve de muziek uitvoerden van ‘The Artist’, een film waarvoor Ludovic Bourse de Oscar voor de Beste Filmscore kreeg — is net zo min toeval.  Daarvoor mogen de betrokken orkesten zich op de borst kloppen, maar mag ook het Filmfestival van Gent gerust een deel van de wierook opsnuiven.  Want door de lange traditie van filmconcerten in Gent, waar de gevierde orkesten vaak hun kunnen mogen laten zien, en door de lange relatie met muziekintendant Dirk Brossé, is het oor voor kwaliteit in filmmuziek zich in onze streken alsmaar beter gaan spitsen. Het Brussels Philharmonic mocht eerder al meegenieten van de lof waaronder Howard Shore werd beladen  toen hij een Golden Globe won voor de muziek voor ‘The Aviator’ van Martin Scorsese, die ook met The Brussels Philharmonic was opgenomen.

 

 

DE ANIMEERMEISJES VAN EIGEN BODEM

En nu we toch bezig zijn met eigen lof — laat het hier maar eens goed stinken — mag meteen de nominatie voor ‘Van de Kat Geen Kwaad’ in de eer betrokken worden. Ook die nominatie is geen toeval.  Het is de laatste jaren al vaker voorgevallen dat we als Belgen een aandeel hebben in gevierde animatieprojecten.  Hier wordt iets uitgebouwd.  Ons animatietalent is veel gevraagd in het buitenland en onze producenten — of het nu Annemie Degryse is of Vivianne Vanfleteren — hebben een neus voor kwalitatieve producten.

TOEVAL BESTAAT NIET

Met andere woorden : neen, de successen van de voorbije jaren zijn geen toevalstreffers.  Betrek het VAF in de eer, laat ook Wallimages niet onvermeld, als het maar duidelijk wordt dat er in onze contreien over film wordt nagedacht.  Natuurlijk is het allemaal nog lang niet perfect. Maar als Matthias Schoenaerts, Erik Van Looy, Felix Van Groeningen, Koen De Graeve, Dirk Brossé, Michaël Roskam, Vanja d’Alcantara, Kaat Beels, Hans Van Nuffel, Geoffrey Enthoven, Christophe Van Rompaey of één van de heel vele Vlaamse en Belgische talenten op het hoogste podium staat en er met een trofee staat te pronken die de hele wereld hem of haar benijdt, weet dan dat het geen toeval is.  We zijn goed bezig.  En voor we weer keihard aan het werk gaan, mag dat even gezegd worden.  Proficiat dames en heren van de Vlaamse en de Belgische film.  Een dikke proficiat!