We Love Cinema Toute l’information du cinéma en Belgique
Al enkele jaren brengen de Belgen een stukje van de winter in Parijs door, om de uitreiking van de Césars niet te hoeven missen. In 2012 werd Matthias Schoenaerts verkozen tot beste mannelijk talent voor zijn rol in De Rouille et d’Os foto).
Vincent Patar en Stéphane Aubier kregen, samen met hun Franse maatje Benjamin Renner, de César voor beste animatiefilm voor Ernest et Célestine.
En Nicolas Guiot haalde het bij de kortfilms met Le cri du Homard (foto). Een mooie groepsprestatie! Doen we die dit jaar nog eens over?
De 39ste ceremonie gaat vrijdagavond door in het Parijse Théâtre du Châtelet. Franse filmkenners verkozen Pauline Étienne tot beste vrouwelijk talent naar aanleiding van haar vertolking in La Religieuse. Twee acteurs strijden om de César voor beste bijrol: François Damiens (foto) en Olivier Gourmet.
De eerste werd genomineerd voor zijn acteerprestatie in Suzanne, de tweede voor Grand Central. Volgens de geruchten zouden beiden op voet van oorlog leven. We zullen zien…
Voor de derde keer in de geschiedenis van de Césars (twee keer in twee jaar!), nemen twee Belgische films het tegen elkaar op in de categorie beste buitenlandse film : Alabama Monroe (Franse titel van The Broken Circle Breakdown), natuurlijk, maar ook het verrassende Dead Man Talking. Verrassend en vreselijk meeslepend! De gedurfde prent is een geslaagde mix van genres die er op het einde in slaagt de ontroerde kijker te doen lachen en dan opnieuw te doen huilen. Zeldzaam!
De pareltjes van Patrick Ridremont en Felix van Groeningen staan op een prestigieuze lijst van langspeelfilms uit alle hoeken van de wereld, samen met: Blancanieves, Blue Jasmine, Django Unchained, La Grande Belezza en Gravity.
Nominaties mogen dan al flaterend zijn, ze zijn allerminst willekeurig.
Wie op de uitreikingsavond van de Césars aanwezig wil zijn, moet vooraf heel wat hindernissen overwinnen.
WIE STEMT?
In theorie, hebben de 4.380 leden van de Académie des César stemrecht. Al die mensen uit het vak stelden hun kandidatuur en werden op basis van hun CV aanvaard. De toelatingsvoorwaarden zijn een beetje te vergelijken met die voor de Magrittes. Kandidaat-leden moeten in dit geval hebben meegewerkt aan drie langspeelfilms die in de voorbije vijf jaar in de zalen kwamen. Hun kandidatuur moet bovendien de steun krijgen van twee ‘peters’.
Het lidgeld van 60 euro per jaar verleent, net vóór de eindejaarsfeesten, toegang tot de beroemde Graal: dé kluis van de Césars, waarin de DVD-opnames van de meeste films van dat jaar worden bewaard.
Producenten worden niet verplicht hun producties voor te stellen. Wie dat wel doet, betaalt daarvoor. Wie aanspraak wil maken op een beeldje, moet echter ook een portie geluk hebben. Wie in het filmvak zit, gaat niet noodzakelijk vaker naar de bioscoop dan de doorsnee sterveling en vindt het altijd leuk om zijn of haar achterstand te kunnen inlopen dankzij de intussen mythische inhoud van de kluis…
Dit jaar betaalden 4.045 van de 4.380 leden hun lidgeld. Zij hebben dus het recht hun stem uit te brengen.
Onder die Franse stemgerechtigden zitten heel wat technici (ongeveer 2.500) die in hun vakgebied baanbrekend werk hebben geleverd. Verder: om en bij de vijfhonderd acteurs en zowat net zo veel regisseurs. Ook bioscoopexploitanten mogen meestemmen, maar komen zelden naar het feest.
Net als in België, kennen de filmjournalisten hun eigen prijzen toe, en stemmen ze niet meer voor de Césars.
De stemming is vrij en geheim. Iedereen kan voor zijn of haar lievelingsfilm(s) stemmen zonder één spoor na te laten: de papieren en elektronische stemformulieren worden naderhand vernietigd.
Zestig procent van de geregistreerden stemt doorgaans al in de eerste ronde. Tijdens de tweede stemronde daalt het aantal onthoudingen onder de 20 %.
DE BELGEN OP DE CÉSARS
In essentie komt de Belgische Franstalige film méér aan bod tijdens de Césars dan de Vlaamse.
De enige Belgische langspeelfilm die met de César voor beste buitenlandse film werd bekroond, was Toto le héros van Jaco van Dormael uit 1992 (foto).
Het lijstje van Belgische genomineerden is niettemin indrukwekkend.
In 1997 verloor La promesse van de gebroeders Dardenne van Breaking The Waves van Lars Von Trier. Na 12 jaar stilte moesten Eldorado van Bouli Lanners EN Le Silence de Lorna (alweer van de broers!) de duimen leggen voor Valse avec Bachir in 2009.
In 2010 werd Panique au village/A town called panic van Patar en Aubier (photo) gevloerd door Gran Torino van Clint Eastwood. In 2011 moest Illegal van Olivier Masset-Depasse buigen voor The Social Network van David Fincher. In 2012 werd Le Gamin au Vélo verslagen door A Separation, en in 2013 haalde het duo Rundskop / A perdre la raison het net niet van Argo van Ben Affleck.
Hoewel we al 22 jaar niet schitterden in deze categorie, stellen we vast dat de Belgische film de laatste jaren niet meer weg te denken lijkt uit de lijst van genomineerden.
De avond waarop de Césars worden uitgereikt, krijgt hoe dan ook een uitgesproken Belgisch tintje: gastvrouw van de avond wordt niemand minder dan actrice Cécile de France, die er ongetwijfeld een sprankelende avond van zal maken.
In 2005 leidde Cécile de ceremonie op het 58ste Festival van Cannes. In 2006 mocht ze de César voor beste vrouwelijke bijrol in ontvangst nemen voor The Russian Dolls van Cédric Klapisch (foto). Die prent was het vervolg op L’Auberge espagnole, waarvoor ze in 2003 al de César voor beste vrouwelijk talent kreeg.
Daarna werd ze nog een aantal keren genomineerd als beste actrice, maar tot hier toe zonder succes. In 2007 was ze in de running voor Fauteuils d’orchestre van Danièle Thompson EN voor When I was a Singer van Xavier Giannoli. In 2008 maakte ze opnieuw kans met A Secret. Ze moest haar meerdere erkennen in respectievelijk Marina Hands (Lady Chatterley) en Marion Cotillard (La Vie en Rose).
De enige Belgische die zich in die categorie kon manifesteren, was Yolande Moreau . Zij werd in 2005 bekroond voor When The Sea Rises, en in 2009 voor Séraphine (foto).
Gastheer op de 39ste uitreiking van de Césars wordt de fantastische Franse acteur François Cluzet, die sinds 1984 tien nominaties achter zijn naam kreeg, maar enkel in 2007 werd gelauwerd als beste acteur voor zijn pakkende interpretatie in Tell No One van Guillaume Canet.
In het kader van de Césars, is volharding niet duivels!
