We Love Cinema Toute l’information du cinéma en Belgique
Ken je Kneecap? Het is een rapgroep uit Noord-Ierland, drie geflipte gasten uit Belfast. En omdat ze in hun eigen Ierse moedertaal zingen, zijn ze uitgegroeid tot het onwaarschijnlijke boegbeeld van een beweging die strijdt de rechten van de Ierse gemeenschap in het Verenigd Koninkrijk. Nu zijn ze zowaar ook te zien in een tragikomische biopic die de naam van de band draagt. Vanaf woensdag 20 november in de cinema!
Zoals de film laat zien, is Kneecap zo’n beetje toevallig ontstaan. Aan de ene kant heb je de lanterfantende jeugdvrienden Naoise en Liam Óg, aan de andere kant de 10 jaar oudere JJ, een muziekleraar die vastgeroest zit in zijn leven. Hun ontmoeting wordt het begin van een ongeziene Ierse hiphopbeweging. Ze beginnen namelijk niet alleen te rappen in het Engels maar ook in het Iers, de moedertaal die op uitsterven staat. Met hun onverdunde sociale kritiek en hun fratsen op het podium breekt het rebelse trio door. En binnen de kortste keren worden ze de vaandeldragers van een burgerrechtenbeweging die knokt om de Ierse taal te redden.
Dat gaat niet zonder slag of stoot. Terwijl het debat losbarst in de publieke arena doen de pro-Britse politici er alles aan om het anarchistische trio te muilkorven, met de hulp van de politie. Als je vorige zomer op Werchter was, waar Kneecap op de affiche stond, zal je gezien hebben dat de boodschap die ze verkondigen perfect past bij hun energieke en meeslepende muziek. Wij hebben ons alvast geen moment verveeld, en dat geldt ook voor de biopic over de groep die deze week in de zalen komt en vertelt hoe het hele avontuur tot stand is gekomen.
«Belfast is een sterke stad voor traditionele Ierse muziek, maar het is ook heel kleinschalig en vrijblijvend», vertelt de band. «Je kunt het niet echt een muziekscene noemen. Je repeteert niet echt voor een concert, want de liedjes die je speelt zijn honderden jaren oud en iedereen kent ze toch van buiten. Dus kom je gewoon samen om muziek te maken, te zingen en te drinken. Zo zou ik Belfast omschrijven als muziekstad.»
Voor ze het over de film zelf hebben, geven ze nog een beetje uitleg over de geschiedenis van de Ierse taal: «De taal heeft een grote comeback gemaakt. Eerst in het zuiden uiteraard, toen Ierland in de jaren 1920 een vrij land werd. Maar het noorden heeft vanaf de jaren 1970 een inhaalbeweging gemaakt, met name op het platteland. Nu is er ook een opleving in de grote steden. Dat is ook nodig. 200 jaar geleden sprak iedereen nog Iers, nu gaat het vooral om de mensen in de Gaeltacht [Ierse regio] in het uiterste westen van het land. Die zijn nooit gestopt. Nu keert de taal gelukkig terug en zien de mensen in de grote steden het Iers eindelijk als iets anders dan een verplicht vak op school. Iers is namelijk niet hetzelfde als wiskunde. Het is ons leven en onze geschiedenis.»
Heel die achtergrond speelt mee in de film Kneecap: «We moesten het over onze strijd hebben, maar niet op een voorspelbare manier. Het genre van de biopics is intussen zowat leeggemolken. Je hebt het intussen wel gezien. Gewoonlijk gaan zulke films over mensen die gestorven zijn of aan het eind van hun carrière zijn beland. Kneecap gaat echter over een groep die nog geen echt album had uitgebracht, die geen contract met een platenmaatschappij had en die zingt in een taal die bijna niemand anders spreekt. Zo’n film kun je moeilijk logisch noemen. En dat is precies waarom we het wilden doen en ook zelf de hoofdrollen spelen. Het zou bizar zijn geweest om aan iemand anders te vragen om een bestaand personage te spelen dat de meeste kijkers van haar noch pluimen kennen.»
Geen verrassing dus dat de film er bijna nooit is gekomen! Regisseur Rich Peppiatt — overigens een Brit — kreeg het idee toen hij per toeval bij zijn schoonfamilie in Belfast was. Hij maakte een wandeling door de stad, liep een bar binnen en hoorde daar voor het eerst de razende raps van de band. «Ik was meteen onder de indruk van hun muziek en hun podiumprésence», zegt hij. «Ze deden me denken aan de jongen Rage Against the Machine, een van mijn favoriete groepen. Ik heb vaak de indruk dat muziek vandaag voorgekauwd en veel te braaf is geworden. Maar daar zag ik drie gasten die totaal geen schrik hadden om te zeggen wat ze wilden en te doen wat ze wilden. Zakjes met nepcocaïne in het publiek gooien bijvoorbeeld, of hun blote kont tonen met het opschrift “Britten Buiten!”. Ik was meteen weg van hun punk-attitude.»
Peppiatt besloot ook om de muziek centraal te zetten in de film: «Gewoonlijk komt de soundtrack er pas laat in het productieproces bij. Bij Kneecap was de muziek mijn uitgangspunt. Ik ben nooit eerder aan een project begonnen met zo’n duidelijk idee van wat ik wou bereiken. De film moest de energie van de groep weerspiegelen. Het moest complete chaos zijn, alle kanten tegelijk opgaan. Om dat voor elkaar te krijgen, heb ik vooraf enorm veel uitgewerkt. Ik heb een extreem precieze en doordachte storyboard uitgetekend, met elke cut en overgang tussen scènes. Het resultaat is punk en anarchie, maar achter de schermen ging er heel veel planning en voorbereiding aan vooraf.»
«De visie van Rich op de film kwam echt overeen met de manier waarop onze hersenen werken», voegen de bandleden er nog aan toe. «Hij heeft een snel tempo in de film gepompt en het lawaaierige, hyperactieve effect van onze muziek naar het scherm vertaald.»
Je hebt het al begrepen: rep je vanaf deze week naar de cinema. Want Kneecap is één van de origineelste films van het jaar. Een hilarisch festijn voor ogen en oren!
