{"id":264366,"date":"2025-04-13T20:45:41","date_gmt":"2025-04-13T18:45:41","guid":{"rendered":"https:\/\/welovecinema.be\/?p=264366"},"modified":"2025-04-14T21:14:43","modified_gmt":"2025-04-14T19:14:43","slug":"tussen-moederliefde-en-revolutie-cesar-diaz-over-mexico-86","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/welovecinema.be\/nl\/tussen-moederliefde-en-revolutie-cesar-diaz-over-mexico-86\/","title":{"rendered":"Tussen moederliefde en revolutie: C\u00e9sar D\u00edaz over ‘Mexico 86’"},"content":{"rendered":"

Een verloren vader, een gevluchte moeder, een jeugd getekend door stilte en schaduw. Voor C\u00e9sar D\u00edaz zijn dat geen fictieve ingredi\u00ebnten \u2014 het is het fundament waarop hij zijn cinema bouwt. De Belgisch-Guatemalteekse filmmaker, geboren in 1978 in Guatemala-Stad, verhuisde eind jaren ’90 naar Brussel om scenarioschrijven te studeren. Later volgde hij een scenarioworkshop aan La F\u00e9mis in Parijs. Maar v\u00f3\u00f3r hij zijn eigen verhalen begon te regisseren, leerde hij eerst jarenlang monteren \u2014 beeld na beeld, stilte na stilte, tot het verhaal sprak. In 2019 brak hij internationaal door met zijn debuutfilm Nuestras Madres<\/em>, een ingetogen maar razend krachtige film over de sporen van de Guatemalteekse burgeroorlog. Toen meteen goed voor de Cam\u00e9ra d\u2019Or in Cannes en de Belgische Oscar-inzending volgde niet veel later. Nu, zes jaar later, is D\u00edaz terug met Mexico 86<\/em>, een verhaal dat opnieuw balanceert op de grens tussen het persoonlijke en het politieke. We Love Cinema ontmoette de regisseur eerder dit jaar op het Filmfestival van Oostende, waar de film zijn Belgische premi\u00e8re kende.\u00a0Mexico 86\u00a0<\/em>loopt vanaf woensdag 16 april 2025 bij ons in de zalen.<\/strong><\/p>\n

\"\"
Cesar-Diaz<\/figcaption><\/figure>\n

Dag C\u00e9sar D\u00edaz. Waarover gaat je nieuwe film,\u00a0Mexico 86<\/em>?<\/strong><\/p>\n

De film vertelt het verhaal van Mar\u00eda, een activiste uit Guatemala. Wanneer haar kind nog een baby is, laat ze het achter bij haar moeder om in ballingschap naar Mexico te vertrekken. Tien jaar later keert ze terug, omdat haar moeder de zorg voor het kind niet langer aankan.
\nCentraal staat de moeilijke ontmoeting tussen Mar\u00eda, nog steeds politiek actief, en haar zoon, die nauwelijks weet hoe hij zich moet verhouden tot een moeder die hij niet kent. Ook Mar\u00eda weet niet goed hoe ze een moeder kan zijn voor een kind dat ze zolang niet heeft gezien. Ze wordt geconfronteerd met een verscheurende keuze: haar politieke strijd of haar rol als moeder.<\/p>\n

Het klinkt als een heel persoonlijk verhaal. Waarom koos je voor deze invalshoek?<\/strong><\/p>\n

Na\u00a0Nuestras Madres<\/em> wilde ik eigenlijk een film maken die zich in Belgi\u00eb afspeelt. Ik schreef een scenario over een Guatemalteekse vrouw die haar kind bij haar moeder moet achterlaten om als nanny in Brussel te gaan werken. Jaren later belt haar moeder haar op: de zoon is aan het ontsporen en ze zet hem op het vliegtuig naar Brussel.
\nIn dat scenario draaide alles rond de zoektocht van moeder en zoon die elkaar opnieuw moeten leren kennen. Maar ik liep telkens vast op praktische vragen over migratie: waarom liet ze haar kind niet eerder overkomen? Zijn haar papieren in orde? Gaan de papieren van het kind in orde komen? Al die vragen begonnen het echte thema \u2014 de vervreemding en het gemis \u2014 te overschaduwen.
\nDus keerde ik terug naar de kern van wat ik wilde vertellen: wat gebeurt er als een moeder moet kiezen tussen iets groters dan zichzelf \u2014 in dit geval, de strijd voor haar land \u2014 en haar kind? Dat werd de basis voor\u00a0Mexico 86<\/em>. Ik had het idee al eerder, maar dacht toen: een politieke thriller, in de jaren tachtig, gedraaid in Mexico? Dat krijg ik nooit gefinancierd. Maar als een verhaal belangrijk genoeg is, lijkt alles plots toch mogelijk.<\/p>\n

Men zegt dat autobiografisch werk therapeutisch werkt. Was dat bij jou ook zo?<\/strong><\/p>\n

Nee. Ik had de antwoorden op mijn vragen al gevonden voor ik aan deze film begon. Het lijkt me ook geen goed idee om een project van deze omvang als therapie te gebruiken. Een film maken doe je met een ploeg van zo\u2019n veertig mensen, die elke dag willen weten wat er moet gebeuren. Dan kan je het je niet permitteren om nog zoekende te zijn. (lacht)
\nWat wel interessant was: vanuit mijn eigen ervaringen kon ik de acteurs veel meegeven. Dat gaf hen houvast om hun personages te verdiepen. Maar therapie? Nee, daarvoor is het proces veel te intens \u2014 vooral wanneer je met acteurs werkt die continu de grenzen opzoeken.<\/p>\n

Voor de rol van Mar\u00eda wist je niemand minder dan B\u00e9r\u00e9nice Bejo te strikken. Hoe kwam die samenwerking tot stand?<\/strong><\/p>\n

Toen we elkaar voor het eerst ontmoetten om over de film te praten, hebben we drie uur lang gesproken over wat het betekent om een nieuw leven op te bouwen in een vreemd land. De afstand tot je familie, het heimwee \u2014 bij haar naar Parijs, bij mij naar Brussel. We herkenden veel bij elkaar.
\nPas na dat lange gesprek zei ik: \u201cWe hebben het nog niet eens over de film gehad. Heb je zin om mee te doen?\u201d Ze lachte en zei: \u201cNatuurlijk. Anders had ik je toch niet gevraagd om helemaal naar Parijs te komen?\u201d Vanaf dat moment was ze volledig toegewijd aan het project. Ze liet haar familie zelfs drie maanden achter om in Mexico te kunnen draaien. Het was een geweldige samenwerking.<\/p>\n

Je werkte ook samen met het Vlaamse productiehuis Menuetto. Hoe verliep die samenwerking?<\/strong><\/p>\n

Heel vlot. Ik wilde graag samenwerken met de Vlaamse monteur Alain Dessauvage (Close<\/em>,\u00a0Girl<\/em>,\u00a0Rundskop<\/em>) en mijn DOP Virginie Surdej wilde graag met de Vlaamse gaffer Tim Janssens werken. Dankzij de coproductie met Menuetto kon dat allemaal.
\nTim zet prachtig licht en is bovendien een warme persoonlijkheid op de set. Alain was een fantastische compagnon tijdens het montageproces \u2014 niet altijd evident bij een film als deze, maar met zijn vakmanschap kreeg hij alles precies goed. Ik kijk ernaar uit om hen straks terug te zien op de Belgische avant-premi\u00e8re in Oostende<\/p>\n