{"id":209573,"date":"2018-05-11T16:36:07","date_gmt":"2018-05-11T14:36:07","guid":{"rendered":"http:\/\/www.cinevox.be\/?p=209573"},"modified":"2018-05-11T16:47:01","modified_gmt":"2018-05-11T14:47:01","slug":"erik-goossens-another-day-life","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/welovecinema.be\/nl\/erik-goossens-another-day-life\/","title":{"rendered":"Eric Goossens over ‘Another Day of Life’"},"content":{"rendered":"

Het gebeurt niet vaak op het Filmfestival van Cannes dat een animatiefilm in de Offici\u00eble Selectie wordt opgenomen. \u00a0Dat alleen al zegt genoeg over ‘Another Day of Life’.<\/em> \u00a0Een film met een grote Belgische inbreng. Eric Goossens van ‘Walking the Dog’, het Belgische productiehuis dat een heel sterke inbreng had in deze Pools-Spaanse coproductie, is trots op het resultaat. “Er kan altijd wel iets aan verbeterd worden,” zegt hij, “maar dit is echt een project waar we mee kunnen uitpakken.” \u00a0En ze hadden daar al wel \u00e9\u00e9n en ander om mee uit te pakken. \u00a0Sinds Eric Goossens en zijn kompaan Anton Roebben in 2000 ‘Walking the Dog’ uit de grond stampten, drukte het bedrijf zijn stempel op maar liefst 15 langspelers, tal van kortfilms en enkele tv-reeksen. \u00a0En het is intussen ook al de derde keer dat ze erbij zijn in Cannes. \u00a0‘Another Day of Life’ is een heel ambitieuze film, gebaseerd op het relaas van de Poolse sterreporter in Angola. Voor Eric Goossens naar Zuid-Frankrijk vertrok, troffen we hem nog even in Brussel.<\/strong><\/p>\n

<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

 <\/p>\n

Waarom had dit verhaal animatie nodig?<\/h4>\n

De Poolse sterreporter trok jarenlang naar de gevaarlijkste oorden ter wereld en stak vaak zijn nek zo ver uit dat zijn literair aandoende verhalen zowel door literatuurliefhebbers als politici van over de hele wereld gretig werden verorberd. Was er niemand die hem van verraad kon betichten, op zijn manier was hij een klokkenluider, die de wereld de hele tijd wakker trachtte te schudden.\u00a0 Helaas kwam er een pijnlijke smet op zijn blazoen toen hij ervan beticht werd af en toe zijn verhalen op te smukken. Maar toen hij in 1975 \u2018Nog een dag\u2019 schreef, stond hij boven alle verdenking. De film is als het ware ook een soort eerherstel. Want het documentaire gedeelte van de film haalt niet alleen enkele van zijn oude collega\u2019s voor de camera, die zich met hem in het heetst van de strijd waagden, ook mensen die in zijn verhaal aan bod kwamen, spreken met alle respect over die roekeloze reporter die vaak zijn eigen hachje waagde om de wereld te laten zien wat te gevaarlijk was om te tonen.\u00a0 Aanvankelijk denk je dan ook: waarom niet een gewone documentaire? Waarom had dit verhaal animatie nodig?<\/p>\n

Eric Goossens:<\/strong> \u201cHet was een bewuste keuze van in het begin om er een hybride documentaire van te maken waarin animatie met docu vermengd zou worden. Maar vooral op de momenten dat de strijd losbarst, of dat mensen door angst overmand worden, zie je wat animatie kan doen. Het is ook heel delicaat h\u00e9. Je gaat soms te ver. Het moet ook geen spektakelfilm zijn. Maar de man die voor het grafische gedeelte instond, Damian Nenow<\/strong>, had onder meer een kortfilm gemaakt, \u2018Paths of Hate<\/em>\u2019 waarin hij alle toeters en bellen bovenhaalde. Maar het was ook deels onze rol om hem te temperen. Om te zeggen: \u2018Dit of dat zouden we niet doen met animatics.\u2019\u00a0 Hij heeft tot het allerlaatste moment gemonteerd.\u201d<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

<\/h4>\n

Stop met pixelfucken<\/h4>\n

Wat was nu eigenlijk jullie concrete rol?<\/strong><\/p>\n

Eric Goossens<\/strong>: “Zonder pretentieus te willen klinken, durf ik te stellen dat we een heel grote rol hebben gespeeld. Dat ging van het scenario meelezen over het doseren van bepaalde sequenties, tot de look and feel mee bepalen. Op basis van de trailer die ooit gemaakt is hebben wij samen met Damian en de productiemaatschappij Platije in Polen een inbreng gehad in bijna alles wat je ziet: de kleuren, de achtergronden, de lijnen, ook de hallucinerende fragmenten hebben wij grotendeels uitgewerkt. \u00a0In Polen is vooral de motion capture gebeurd, het capteren van de acteurs. De acteurs zijn gecapteerd, die opnames werden uitgezuiverd, en naar de Filippijnen gestuurd, en daarna zijn ze gaan heranimeren. Want als je dat capteert is het t\u00e9 realistisch. Je moet het terug naar animatie brengen. En dan zie je voldoende foutjes. Maar zij hebben dan de boel eigenlijk opnieuw geanimeerd. Buiten het grafisch design. We hebben met een honderdtal mensen toch een dikke anderhalf jaar op de film gewerkt. Op een bepaald moment dreigde het project helemaal te ontsporen. Want Damian kon niet stoppen. Die begon dan, wat wij noemen, te \u2018pixel-fucken\u2019.<\/em> Op een bepaald moment was het van: \u2018Die lijn is nog te dik\u2019. En dan zeg je: \u2018Jaja, dat zie ik ook wel, maar we hebben geen geld meer.\u2019 Tot we de productie op een gegeven moment op mijn bevel hebben stopgezet. Ik zei: \u2018Anders gaan we de muur in.\u2019 In het begin hebben we 8 maanden op 2 sequenties gewerkt en moesten we er nog 580 doen. Ik herinner me nog, \u2018sequence 15\u2019. Toen heb ik me kwaad gemaakt en heb ik gezegd: \u2018Nu is het goed geweest jongens.\u2019 Maar het probleem was dat de financi\u00eble trailer zo goed was, dat je in de film niet constant dat niveau kon aanhouden, want dan zouden we nog enkele jaren bezig geweest zijn en zou alles onbetaalbaar geweest zijn. \u00a0Toen hebben we een compromis gemaakt, hebben we gezegd: \u2018We gaan de film afmaken. En als er dan nog tijd en geld is, zullen we de retouches doen.\u2019 En die zijn er gekomen. Maar we hebben echt wel op tijd op de rem moeten staan.\u201d<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Wie binnen \u2018Walking the Dog\u2019 is dan bevoegd voor het eigenlijke animatiewerk?<\/strong><\/p>\n

Eric Goossens:<\/strong> \u201cIn de eerste plaats mijn collega Anton Roebben. Maar de hele ploeg eigenlijk. Ik zeg het, we hebben er met 100 mensen op gewerkt. Voor het creatieve krijg je een blad met instructies over de richting die je moet uitgaan en die moet je dan interpreteren. Dat kan van alles zijn. Alle landschappen die je ziet in de film, dat lijkt alsof het getekend is, maar dat is eigenlijk in 3D gebouwd. Tot wij op een bepaald moment hebben gezegd: \u2018Jongens, dat is verloren tijd, we kunnen dat gewoon met pure schilderijen, \u2018matte painting\u2019.\u00a0<\/em> Dus onze interpretaties hebben wij dan uitgevoerd, natuurlijk iedere keer met het fiat van de hoofddesigner in Polen. Het is zoals je bij een bouwwerk de plannen krijgt van de architect en je bij de uitvoering van de werken iedere keer nog zelf bepaalde beslissingen moet nemen omdat het op de tekening niet allemaal staat aangegeven. De enige keer dat het er anders toeging was bij \u2018A Monster in Paris\u2019<\/em>. Daar waren de print-outs, de visuals, de keyshots, zo gedetailleerd, dat je een idioot moest zijn om achteraf nog vragen te stellen. Maar hier waren er, onder meer omwille van het volume, veel minder aanwijzingen.\u201d<\/p>\n